Zaterdag 31 mei 2008: “De mountainbike tocht”

De start van het weekend was al bijzonder, iedereen was namelijk eens op tijd aanwezig! Tegelijkertijd werd er vertrokken, maar een deel van de groep splitste zich, zoals wel vaker gebeurd, buiten Saasveld onmiddellijk af om op eigen kracht naar de Hartz te rijden.

Toch lukte het Roy al bellend om de groep weer bij elkaar te krijgen voor een gezamenlijke pauze. Hier eindigde Theo's weekend bijna, want hij kreeg mot met de toiletjuffrouw. Het poortje ging namelijk niet open en Theo kroop er toen maar onderdoor, want hij had tenslotte betaald (niet met 50 cent, maar met dat kaartje dat hij hiervoor dacht nodig te hebben...). Hier was de toiletjuffrouw niet van gediend, maar Theo was haar te snel af en rende naar de pot en deed vlug de deur op slot.

Na deze gezellige tussenstop, waarbij we lekker in het zonnetje een kop koffie konden drinken, was het de bedoeling gezamenlijk verder te rijden. Maar ook dit keer ging dat niet goed! Robert zaaide twijfel in de groep door verkeerd te rijden. Het gevolg was dat de groep in drieën uiteen viel. Dat was héél jammer, want Roy had om 14:00 uur een ijscokar geregeld op een parkeerplaats. Dit overheerlijke ijsje liepen zij hierdoor lekker mis... Na 3 kwartier gewacht te hebben op de rest reden Roy en zijn volgelingen verder. Door dit oponthoud kon hij daardoor nooit als eerste bij het pension zijn, wat de rest natuurlijk niet weerhield om de beurt even te bellen waar hij toch bleef. Oh, oh, oh wat een lol.

Bij aankomst was het direct al een gezellige boel. De eerst drankjes waren van het huis en dat smaakte natuurlijk naar meer... Vanwege de soepel verlopen heenreis werd er een extra activiteit ingelast; het Sommerrodeln. De bedoeling van deze activiteit was (zo bleek achteraf) om zo veel mogelijk slachtoffers te maken onder de favorieten voor zaterdag. Dat dit vrij goed zou gaan lukken bleek al bij de eerste bocht. Knietje lag al snel naast zijn sleetje en beneden aangekomen bleken er meer van de slee te zijn gevallen. Bernie, Stefan en Robert (wederom een gevoelige psychologische tik) waren ook uit de slee gevallen en hadden duidelijk zichtbare schaafplekken, maar gelukkig Theo nog niet. Dus gingen we voor de tweede ronde en ja hoor, ook Theo vloog er uit en had de grootst verwondingen van iedereen. Voor het diner werden de wonden snel even ontsmet met de after shave van Martin. Althans dat werd beweerd, maar menigeen vond dat er een ongelofelijke “WC-Ente” lucht hing...

Het diner was uitstekend voor elkaar en ook daarna was het wederom (te) gezellig. De stemming zat er na het eten al vroeg in. Het beloofde een wilde avond te worden. Maar we kwamen tenslotte om te mountainbiken en dus moest onze preses corrigerende optreden om iedereen op tijd naar bed te sturen. De kamerindeling was van te voren al uitgedacht en op papier gezet, echter tijdens de heenreis probeerde men deze indeling al weer gewijzigd te krijgen, waaraan uiteindelijk geen gehoor werd gegeven. Kamer 12 had al meteen een beruchte reputatie. Hier sliepen de mannen zonder vrouw en al snel werden er pogingen gedaan een aantal dames te verleiden om een bezoekje aan deze kamer te wagen. Uiteindelijk bleef alleen de teddybeer van Ulla over, waar Gerrie dankbaar gebruik van maakte. Maar het verhaal van de beer kreeg nog een staartje hetgeen de andere morgen duidelijk zou worden...

Zaterdagmorgen werd al vroeg voor appel geblazen. Om 8 uur werd er een stevig mountainbikeontbijt geserveerd er moest een goede ondergrond gecreëerd worden voor het zware terrein wat ons die dag te wachten stond. De meest fanatieke mountainbikers waren al in het officiële tenue aan het ontbijt verschenen. Een enkele twijfelaar had het pak eerst aan en ook weer uitgetrokken. Één was zich niet zeker van het verder verloop van het programma en één had geen idee hoe laat was en dacht dat hij, zoals gebruikelijk, direct op de fiets moest...

Na het ontbijt werden de fietsen uitgestald en de meeste aandacht ging uit naar de nieuwe Cannondale van Stefan. De dames zagen “gewoon een fiets”, een Cube rijder stond te kwijlen en de rest keek toch wel enigszins ongerust, want stel je voor dat zo’n fiets nou wel wonderen doet.

Links op de foto de ongeruste Cube rijder

Om die reden werd er dan ook stevig op Stefan in gepraat dat het fietsen met zijn nieuwe Cannondale wel eens flink kon tegenvallen, omdat de afstelling niet goed zou zijn. Zijn zelfvertrouwen nam tot een diepte punt af, de enige die hem nog steunde was Roy (die dreigde een splintergroepering binnen de MTBS op te richten onder de naam: “Lefty-groep”).

Toen Marcus zich meldde was het eerst tijd voor een nieuwe groepsfoto t.b.v. van de site. Alles was klaar en stond op de foto, toen Harrold zich ook meldde. Dit was een teken voor het verdere verloop van de dag, zo zou later blijken...

Jan D was nog onbeschadigd, maar daar werd door de groep het volgende op gevonden. Hij kreeg de titel hoffotograaf en moest daardoor als extra ballast de fotocamera van Roy meenemen. En alsof dit nog niet genoeg was werd ook nog opgedragen om een portemonnee met “een beetje” kleingeld (± 1 kg!) van Theo in zijn zadeltas mee te nemen...

Na al deze schermutselingen kon de tocht dan eindelijk beginnen, helaas zonder Richard, want hij had een te ernstige duimblessure.

Met duimblessure toch de zelfontspanner gevonden op de camera, alleen de kleuren zijn verbleekt

De heren vertrokken onder luide aanmoedigingen van de dames, die aan het lot van wandelgids Jens werden overgelaten. Het verslag van de dames is elders op de site weggestopt. De tocht begon goed. Prima weer, lekker tempo, mooie paden in een schitterende omgeving. Geen vuiltje aan de lucht, totdat Gerrie met een psychologisch spelletje begon door twijfel over de juiste bandenspanning te gaan zaaien. Eerst deed hij zelf lucht eruit en later er weer bij. Een groot deel van de groep was hierdoor compleet van slag met o.a. als gevolg dat we deze dag een groot aantal lekke banden zouden gaan krijgen. De tocht werd vervolgd via een groot aantal technische paadjes. Sommigen hiervan waren nauwelijks fietsend te doen, maar het (letterlijke hoogtepunt) moest nog komen. Maar voor dat het zover was kreeg Robert wederom een psychologisch tik uitgedeeld, want hij was zijn blikje Red Bull verloren. Om de Cube afdeling van de club een gevoelige klap uit te delen werd dit blikje vervolgens vakkundig platgereden door Roy..., met zijn latex bandjes..., die toch niet lek kunnen! Robert moest echter ondanks dit alles doorfietsen want hij had zijn vrouw meegenomen en moest laten zien dat ook hij een echte man was. Zoals hij zelf opmerkte: “Het lijkt wel of ik in een mid-life crisis zit”. Tsja...

Toen kwam de klim naar het uitzichtpunt. Het paadje daar naar toe was eigenlijk meer een beekje dan een paadje, zeer stijl met veel (grote) stenen en zelfs modder. Ook gids Marcus kon de top niet helemaal fietsend bereiken. Jan D zat in zijn wiel en soms er voor, maar kon uiteindelijk niet op tegen de vol geveerde Specialized van Marcus . Één voor één druppelde de rest ook boven. Iedereen had het zonder kleerscheuren gehaald. Tijd voor een mooie foto en als beloning... hetzelfde pad weer naar beneden! De vullingen moeten hierbij bijna uit het gebit van Martin getrild zijn met z’n ongeveerde mountainbike.

Paden die je hier niet snel zult zien, werden daar zonder problemen bedwongen

Daarna moesten we verder afdalend naar de pauze plaats, alwaar Jacques en Richard ons zouden verwennen met een heerlijke lunch en een speciale duimmassage. De afdaling hiernaar toe werd Stokkie bijna fataal. Bij het ontwijken van een stokkie (zonder hoofdletter!) op het pad parkeerde hij zijn fiets bijna tegen een boomstronk. Juist op tijd kon hij zijn fiets op koers houden en keerde terug op het pad waar hij afgeraakt was. Vervolgens zouden we geconfronteerd worden met twee lekke banden. Eerst Theo en vervolgens werd Gerrie slachtoffer van zijn eigen tactiek. Harrold had zijn eigen tactiek, maar raakte hierdoor wel heel erg achterop. Hij probeerde namelijk steeds de bandenspanning te optimaliseren, maar deed dit heel sneaky uit het zicht van groep (helemaal achteraan dus!) te doen. Hij hoopte hiermee energie over te houden voor de finale. Echter het oppompen ging enigszins moeizaam... Je hebt namelijk twee verschillende soorten ventielen... Hier had Harrold in zijn tactiek even geen rekening gehouden...

Uiteindelijk werd de lunch plek bereikt. Tijdens de lunch klaagde Martin over een ral-gevoel in de buik. Wij weten niet beter dat die een framekleur aanduiding is. We kunnen ons voorstellen dat dit niet lekker op de maag ligt...

Aankomst bij de 1e pauzeplaats

Langzaam dichterbij

Dan ben je als Cube rijder echt blij als je het hebt gehaald (de lefty's waren overigens al een kwartier binnen)

Martin voelde zich "ral" maar ook voor hem was het "thumbs up" 

Na de pauze kwam de absolute beproeving (voor gids en groep).De Wurmberg (op twee na hoogste berg van de Hartz) moest bedwongen worden. We hadden hem in de verte al gezien en als een massief blok beton doemde hij voor ons op. En zwaar was-tie. In het laatste stuk moet in korte tijd 260 hoogtemeters overbrugd worden. Iedereen heeft wel even een moment aan afstappen gedacht, want de klim werd aangegaan alsof het de Lonsberg was. Een aantal moesten ook daadwerkelijk uit het zadel, de rest van de groep fietste aan één stuk door. Sommigen hadden zelfs nog energie voor een tussensprintje, maar dat was van korte duur, want uit het bos gekomen bleek al snel dat de tepel van de berg ook nog bedwongen moest worden. Jan D kwam uiteindelijk als eerste aan, achtervolgd door Robert, Gerrie (zijn tactiek begon eindelijk vruchten af te werpen), Benno en Paul. Deze laatste was zo blij dat hij boven was, dat hij van de fiets af sprong en onmiddellijk een vreugdedansje maakte (of kwam dit nou van de kramp...?). Robert zat boven in een hoekje gedesillusioneerd bij te komen van zijn krachtsinspanning (met een Lefty had hij zijn inspanningen met de helft kunnen verminderen). Paul en Stefan lagen vervolgens uitgeteld enige tijd languit voor de ingang van de kabelbaan, toen een vriendelijke dame voor een “aangenaam” fris windje in hun gezicht blies. Paul en Stefan keken elkaar aan met een gezicht van: “Was jij dat...?”

Nadat we ons herpakt hadden werd ook het laatste stukje tot de ski-schans nog bedwongen. Hier kwam Roy met het idee een Lefty ter beschikking te stellen voor degene die met zijn fiets, zonder te remmen van de schans durfde. Hier werd geen gehoor aangegeven, maar er werd wel getwijfeld (ook in het Cube-kamp). Marcus deed hier dapper aan mee door te melden dat er toch echt mensen van af gingen! Hierna zou een schitterende afdaling volgen, waarbij snelheden van boven de 60 km/uur werden gehaald.

Marcus maakte helaas een beginnersfout door vooraf te zeggen dat hij met zijn huidige fiets nog nooit lek had gereden. Dom, dom, dom. Hij presteerde het namelijk kort daarna om die ene roestige spijker, die in de Hartz te vinden is, in zijn achterband te krijgen. In de afdaling die kort daarna volgde probeerde Jan D op sneaky wijze van zijn extra balast (portemonnee Theo) af te komen door zijn zadeltasje te openen. Echter Marcus reed voor de tweede keer lek en vond vervolgens een klein eindje verderop helaas voor Jan D de portemonnee weer terug. Truc mislukt, waslap!.

Je zou denken dat iedereen hiervan had geleerd en dat dit niet nog een keer zou gebeuren, maar je hebt er mensen bij zitten...! Lekker lachen om al die lekke 26” banden alsof een 28” band niet lek wil. Nou daar kwam hij achter! Hij kreeg ook prompt een lekke band en kwam het totaal op 7. Toen ook deze band geplakt was, hetgeen nogal even duurde want er was opvallend weinig support uit de rest van de groep (hoe zou dat toch komen...), voegde ook Harrold zich weer bij de groep, hij had het t.g.v. zijn trainingsachterstand erg zwaar en was al een keer “zoek”. We konden weer verder met de tocht die vanaf hier relatief vlak zou verlopen tot het eindpunt en met de teller regelmatig boven de 30 km/uur werd dit stuk dan ook afgelegd. Marcus had voor het gemak even verzegen dat er nog een laatste korte klim in het parcours zou zitten, waardoor ons doorzettingsvermogen nog even flink op de proef gesteld werd (met name van Harrold). Na deze allerlaatste klim overwonnen te hebben, kwamen we uiteindelijk allemaal aan bij Ulla (een persoonlijke overwinning voor Harrold!) en konden we na 64 km mountainbiken genieten van een welverdiende koude versnapering!

Jan Diever